Home » Interviews » Een zoektocht naar eigenliefde
All

Een zoektocht naar eigenliefde

Barbara Michelle Edelman toont vanavond, samen met 25 mede studenten van de Fotoacademie, haar afstudeerwerk in Loods 6. Haar werk omvat het ‘eindbeeld’ van een fotografisch onderzoek en persoonlijk verhaal. Haar eigen verhaal; haar strijd met anorexia.

CONSTANTE STRIJD

De drijfveer van mijn afstudeerproject is mijn strijd met anorexia. Door deze ziekte werd ik altijd beheerst door het idee van de maakbare vorm. Ik dacht dat ik mezelf kon vormgeven met zelfopgelegde waarden en wilde absolute controle houden door middel van regels en obsessieve gedachten. Maar ik kwam er niet uit met mezelf, dus ging ik op zoek naar de relatie tussen mijn lichaam en geest. Enerzijds is er namelijk het maakbare, de drang om te voldoen aan de onbereikbare vorm die ik mezelf opleg en anderzijds is er het gewone “zijn” zonder mezelf te conformeren aan die vorm.
Deze constante strijd die zich in mij afspeelt, samen met het intense verlangen dat ik heb om te groeien en expanderen, werden de kern van mijn afstudeerproject. Hiervoor moest ik wel echt terug naar de basis, naar de bodem van de put, me ontdoen van alles eromheen en oprecht contact maken met mijn eigen kern.
Ik ben ruim twee jaar intensief en emotioneel bezig geweest met dit project en ik geef letterlijk mijn ziel en lichaam bloot, dat maakt het kwetsbaar om het nu te tonen. Maar juist die kwetsbaarheid wil ik bespreekbaar maken.

TRANSFORMATIEPROCES

Dit lange afstudeerproces was dus een behoorlijke uitdaging, waar ik met veel aandacht, frustratie, verdriet en liefde aan heb gewerkt. Het gaat over meer dan alleen proberen de twee elementaire delen van mijn “zijn” – daarmee bedoel ik mijn lichaam en geest – inzichtelijk te maken en te herstellen. Bijna al mijn donkerste karaktereigenschappen komen terug in het project: het obsessieve, het verlangen naar controle en het zelfdestructieve denken. Gelukkig kan ik daar nu ook de kennismaking met kwetsbaarheid, vrijheid en mildheid tegenoverzetten.
De uitputtende strijd tussen mijn ik en mijn ego gaat om meer dan de buitenkant: het gaat over het overwinnen van en inzicht verkrijgen in een zelfdestructief denksysteem dat diep vanbinnen geworteld zit. Deze bewustwording heeft voor een persoonlijk fundament gezorgd. Ik kwam in een transformatieproces terecht en maakte kennis met een nieuw bewustzijn waarbinnen ik kan zien dat het niet alleen over de vorm gaat. Deze conclusie is duidelijk terug te zien in hoe ik mijn afstudeerproject vorm heb gegeven en uiteindelijk resulteerde dit lange proces in 1 beeld.

het begin van mijn leven, mijn vrouwelijkheid, mijn vruchtbaarheid, mijn identiteit.

Laag op laag vormde mijn menstruatiebloed de contouren van een baarmoeder: het begin van mijn leven, mijn vrouwelijkheid, mijn vruchtbaarheid, mijn identiteit. Jarenlang menstrueerde ik niet en pas toen dat terugkeerde kwam het besef over wat ik mezelf had aangedaan.
Dit beeld belichaamt mijn “zijn” vanuit een ander bewustzijnsniveau, waarbinnen ik helder kan zien dat de ondefinieerbare vorm, waar ik constant naar streef, slechts een gevolg is van mijn obsessieve gedachtes.
Hierom de-structureer ik in mijn afstudeerinstallatie mijn zelfdestructief denksysteem, door het te verteren. Letterlijk. Ik eet de beelden die ik gedurende dit proces heb gemaakt op. Allemaal, behalve het beeld van de baarmoeder, de belichaming van mijn zijn. Als een rituele handeling, vastgelegd met videoregistratie.

NATUURLIJKE STAAT

Ik ben dromerig en kan enorm verdwalen in mijn gedachten. Dat zorgt ervoor dat er periodes zijn dat ik de meest donkere delen in mezelf aanraak en die zijn nodig om te creëren en uiteindelijk te expanderen als maker en als persoon.
Ik heb onbewust een enorme voorkeur voor een kleurenpalet geïnspireerd op de natuur. Met name zachte huid- en natuurtinten gebruik ik veel. De natuur is heel belangrijk voor mij, ze inspireert me om contact te maken met mijzelf. Ik wil ook vloeibaar zijn als de natuur. Onder andere door meditatie en bewust contact te maken met innerlijke eenzaamheid en stilte breng ik mezelf in een natuurlijke staat. Dit zorgt voor meer rust en ruimte. Mijn beelden zijn ook stil, leeg en eenzaam. Misschien zijn die beelden een reflectie op en een tegenhanger van de vaak aanwezige interne chaos? De natuur is altijd wat het is. Je kan er niet tegenin, maar ik ga natuurlijk wel steeds opnieuw tegen mezelf in. Die vervreemding zie je terug in mijn werk.
Opeens realiseerde ik me dat die constante strijd waar mijn werk over gaat ook zit in hoe ik tot mijn beelden kom. Enerzijds werk ik namelijk heel intuïtief. Ik creëer dan beelden vanuit een serene – natuurlijke – staat van bewustzijn. Vaak voel ik me euforisch als er spontaan iets ontstaat en ik, zonder te oordelen, de schoonheid ervan opmerk. Wanneer ik teruggrijp naar de maakbaarheid sluit ik mezelf op in m’n atelier en ben ik uren obsessief bezig met het zoeken naar de juiste vorm. Ik blijf er dan totaal in hangen. Het is paradoxaal en complex hoe deze strijd constant gestreden wordt in mijzelf.

Screenshot uit de video van Barbara Michelle Edelman © Barbara Michelle Edelman

INSPIRATIE

Het is vooral mijn persoonlijke ontwikkeling die ik zie als een onuitputtelijke inspiratiebron. Mijn voortdurende strijd met mezelf en de zoektocht naar de relatie tussen mijn lichaam en geest zullen altijd onderdeel uitmaken van mij en dus van mijn werk. Voor mij is de grote vraag: hoe ga ik met mezelf om in dit leven?

BEWUSTZIJN

Naarmate ik verder in het andere bewustzijnsniveau kom, hoe helderder en blijvender ik kan zien dat ik gewoon mag zíjn. Het heeft me veel gegeven: dat ik diep graaf, veel voel, verder kijk, intensiteit opzoek, durf stil te staan en nog dieper naar binnen durf te gaan.
Het verlangen naar controle wordt steeds minder. Langzaam beweeg ik steeds verder af van het belang dat ik hecht aan de fysieke vorm, Dit project dwong mij om stil te vallen. Doordat ik zo heb zitten graven, kan ik nu feilloos mijn intuïtie volgen, waardoor ik nu volledig op mezelf kan vertrouwen. De identificatie van het ego met negatieve denkbeelden en uiterlijke vorm kan ik nu beter loskoppelen en er makkelijker boven uitstijgen.

Uiteindelijk is zelfacceptatie de belangrijkste vorm van liefde

BOODSCHAP

Wat ik mensen wil meegeven met mijn werk is vooral de boodschap om te luisteren naar jezelf, zelfliefde te kennen. Je bent het jezelf verschuldigd om gehoor te geven aan datgene wat diep van binnen zit, datgene dat aandacht en liefde verdient en zo te komen tot de meest pure vorm van zelfacceptatie. Uiteindelijk is zelfacceptatie de belangrijkste vorm van liefde. Dat toelaten is iets waaraan ik mezelf steeds opnieuw moet blijven herinneren en dat geldt voor heel veel mensen.

Barbara toont samen met 25 fotografiestudenten van de Fotoacademie haar werk tijdens afstudeer expositie ‘Lux’. De eindexpositie is te zien van 16 t/m 19 december in Loods 6. De opening is op vrijdag 16 december vanaf 19:00 uur.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Word abonnee

Kiekie krant is onderdeel van:

Fotolab Kiekie

Kiekie partners:

Meer informatie

FOTOLABKIEKIE
Openingstijden
maandag t/m vrijdag
van 09:00 tot 17:30 uur

Jan Evertsenstraat 79
1057 BR Amsterdam
+31(0)206830464
amsterdam@fotolabkiekie.com

Disclaimer
Algemene voorwaarden
Content Copyright ©2016
Fotolab Kiekie Webdesign: LEFHEBBERS