Home » Interviews » De intuïtieve reis van Emilie Hudig
All

De intuïtieve reis van Emilie Hudig

Emilie Hudig (1973) maakt poëtische beelden, maar wil vooral verhalen vertellen. Ik spreek deze veelzijdige fotograaf over het loslaten van controle, haar artist in residence in China en haar beelden die nu eindelijk uit de la gekomen zijn en een plekje gekregen hebben op Fotofestival Naarden.

All I understand III, 2011

Ben je vanaf het begin af aan begonnen met fotograferen op polaroid?

“Nee, helemaal niet. Ik ben begonnen als documentair- en portret fotograaf. De camera en techniek waar ik mee werk is bij mijn projecten altijd anders geweest. Mijn boek Controle is op een Hexar gemaakt, Het project Zonder Titel over de adel op een Polaroid camera en Itinerario, mijn laatste project in China, op een Holga. De uiteindelijke vorm en dus de camera die ik gebruik moet kloppen met het verhaal dat ik vertel. Deze keuze en weten wanneer het ‘klopt’ is vooral een gevoel en het proces is intuitief.

Wanneer besloot je te fotografie te studeren?

“Ik wist al vanaf mijn 16e dat ik documentairemaker wilde zijn en naar de filmacademie wilde. Maar ik ging Antropologie studeren en Media en Cultuur. Ik heb mijn scriptie geschreven over de verbeelding van andere culturen in documentairefilms en etnografische films. Uiteindelijk heb ik stage gelopen bij een documentairemaker, maar ik vond het te langzaam gaan. Daarom heb ik besloten om fotografie te gaan studeren. Je bent dan toch onafhankelijker. Met je camera kun je zelf aan de slag. Nadat ik aan de Fotoacademie afstudeerde en ik voor de tweede keer ernstig ziek werd, heb ik een fotoboek gemaakt. Ik ben toen gaan fotograferen wat mij overkwam.”

zonder titel, 2012

Waar ging dat fotoboek over?

“Het boek Controle ging over mijn persoonlijke verhaal toen ik de dood in de ogen keek. Mijn drijfveer in de documentairefotografie was: hoe kom je dichtbij? Maar dichterbij dan dit, dan het verhaal wat ik had verteld, kan je niet komen. Met Controle heb ik in FOAM3h geëxposeerd en in 2009 de Zilveren Camera Fotoverhaal van het jaar gewonnen. Maar daarna en misschien ook daardoor is mijn fotografie veranderd. Dus ik ben veranderd, maar ook mijn mijn drijfveer is veranderd.”

In welk opzicht?

“Ik merkte dat ik na het maken van mijn boek niet meer terug kon gaan naar de klassieke documentairefotografie. Ik ben toen werk gaan maken dat veel meer vanuit een gevoel kwam, zonder perse vooraf een verhaal te weten. Daarnaast heb ik nog een project over de adel gedaan, en daar pasten de polaroids toevallig ook heel goed in.”

Het was een puur intuïtieve keuze

All I understand II, 2011

Ben je meer op een abstracte manier gaan werken?

“Ja en nee. In mijn ogen is het project over de adel nog steeds een documentaire-onderwerp over een subcultuur, een kleine groep mensen in Nederland. 300 families om precies te zijn. Mijn onderzoeksvraag was: ‘wat betekent het nog om van adel te zijn?’ Ik ontving een subsidie van het Mondriaan Fonds en kreeg vanuit daar al te horen dat het wel moeilijk zou worden, maar ik dacht dat het wel zou lukken. Het was inderdaad heel moeilijk, want de meeste mensen van adel willen helemaal niet gefotografeerd worden. Toen zat ik met de vraag: ‘hoe fotografeer je een groep mensen, die niet gefotografeerd wil worden?’. Én daarbij wilde ik het op een eerlijke en oprechte manier doen. Dus na een heel proces kwam ik bij de polaroid uit. Met polaroid komt de foto meteen uit de camera. Geen reden tot wantrouwen bij de geportretteerde. En die foto’s waren heel schilderachtig en afstandelijk, waardoor er weer een soort afstand ontstaat tussen het onderwerp en de kijker. Dezelfde afstand die er ook is tussen de adel en mensen die niet bij deze groep horen. Ik ben heel geïnteresseerd in hoe een verhaal werkt en hoe verhalen verteld worden. Maar misschien inderdaad meer ook vanuit een gevoel raken, een universeel gevoel.”

Hoe kom je op zo’n idee en waarom ben je dat gaan doen?

“Het was een puur intuïtieve keuze. Tijdens het proces heb ik vaak gedacht was ik er maar niet aan begonnen! Ik vond het heel ingewikkeld om de juiste vorm te vinden. Het project over de adel was meer een persoonlijk onderzoek naar een deel van mijn eigen achtergrond omdat mijn moeder van adel is. Mijn vader is niet van adel, dus ik ben het ook niet. Ik ben ook niet samen met iemand die van adel is. Ik kreeg een kind en ik dacht, nu is het dus afgelopen bij ons. Ik werd nieuwsgierig. Heb ik er stiekem iets van meegekregen? Weet ik er eigenlijk iets van? Door deze vragen ontstond mijn onderzoek. Ik heb toen ook interviews gehouden met verschillende generaties, maakte er een boek van en had uiteindelijk een expositie in het Koetshuis van het Van Loon Museum.”

Die voelden letterlijk voor mij als metafoor voor mijn leven

De La, 2011-heden

Wanneer ben je begonnen met de serie De La?

“De La is een soort onbewust, langlopend project geworden en is ontstaan doordat ik erachter kwam dat ik mijn langgekoesterde droom van documentairefotografe moest loslaten. Het boek over mijn ziekte heet Controle en de polaroids van het werk uit De La zijn niet te controleren. Er gebeuren dingen die je van tevoren niet kunt bedenken. Daar bestaat de hele serie uit. Het gaat over de onvoorspelbaarheid en de ongrijpbaarheid van wat eruit komt, en de fouten die erin zitten. Het gaat over perfecte fouten. Die voelden letterlijk voor mij als metafoor voor mijn leven.”

Een soort de perfectie van de imperfectie?

“Juist! In mijn geval zijn dat mijn cellen. Ik kreeg kanker toen ik 21 was en 13 jaar later, op mijn 34e, kwam het weer terug. De artsen zeiden: dit is je laatste controle, ook jij moet het af kunnen sluiten. Vier maanden later was de ziekte terug. Ik was net moeder geworden, afgestudeerd en heel gelukkig. Dat was dus nogal ingrijpend. De dingen die ik vond in die beelden van het werk van De La; die imperfecte schoonheid, gaven mij heel veel troost. Op die manier volgde ik veel meer mijn gevoel. Ik ging ook om de drie maanden af en toe op reis. Ik zat in een internationale masterclass, twee jaar lang, met een groep fotografen van over de hele wereld en daar is ook een deel ontstaan. Alleen, dat werk kwam in een la. Mijn polaroids liggen ook letterlijk in een la. Heel veel. Honderden.”

zonder titel, 2012

Wederom heel persoonlijk werk dus?

“Ja, die beelden gaan over een gevoel. Ik wist heel lang niet zo goed waar dat werk over ging, totdat ik dat samen met een beeldredactrice ben gaan uitzoeken. Ik las een verhaal, een onderzoek op Stanford University, over het concept over je future self. Ze hadden onderzoek gedaan naar de toekomstige zelf in de vorm van een computeravatar. Ze maken dan een computeranimatie van jou als je tachtig bent. In dat onderzoek schudt één groep de handen met die persoon en gaan daar een gesprek mee aan. En de andere groep niet. De groep die dat wel had gedaan bleek meer verantwoorde beslissingen te maken, zoals beter voor hun pensioen te sparen. Toen ik dat onderzoek las, besefte ik waar ik de hele tijd al mee bezig was. Ik had door mijn persoonlijke, medische verhaal helemaal geen beeld van mijn echte future self. Ik was alleen maar bezig met overleven. Ik ben een heel vrolijk en blij iemand, dus daar was ik goed in geworden. Maar echt in de toekomst kijken, dat heb ik mezelf niet goed aangeleerd. Dit is waar De La nu over gaat. Het gaat over de tussentijd waar je in zit. Je weet niet in welke tijd het zich afspeelt en je weet niet eens wat er zich afspeelt. Uiteindelijk is het een gevoel wat ik overbreng.”

Heb je het idee, omdat het nu geëxposeerd gaat worden, dat je een gedeelte daarvan afsluit?

“Ik heb samen met Ellen Sanders, die vroeger bij de Volkskrant werkte, een selectie gemaakt. Ik heb toen mijn boek uitkwam, in het Volkskrant magazine, een grote publicatie gekregen. Met haar ga ik weer verder werken aan De La. En misschien wordt het wel meer co-productie over dit soort thema’s. Dat zou heel goed kunnen. Zo gaat het wel een mooi vervolg krijgen.”

En China, jouw artist in residence. Hoe is dat op je pad gekomen?

“Ik ben zelf in het buitenland opgegroeid. Ik voel me heel goed als ik in het buitenland ben onder andere culturen. Maar China was in eerste instantie niet bij me opgekomen. Ik hoorde over deze residency bij het Chinese European art center. Ik dacht direct; daar wil ik heen! Maar twijfelde, omdat ik natuurlijk ook een kind heb. Ik ben het vervolgens helemaal gaan uitzoeken en zag dat eerdere residents daar ook geweest waren met hun kinderen. Mijn kind en mijn man vonden het gelukkig een goed idee en toen ben ik mijn plan gaan schrijven en heb dat ingediend. Tot mijn grote vreugde werd dat goedgekeurd en ben ik samen met mijn zoon voor 4,5 maand naar China vertrokken. Hij is daar naar een internationale school gegaan en heeft het erg naar zijn zin gehad. Mijn project daar was geïnspireerd op oude reisverhalen, ook weer uit mijn antropologietijd. De residencies bestaan al 20 jaar en ze hebben een grote overzichtstentoonstelling in mei in China.”

Itinerario: een reisverhaal, 2016

Ben je op dat eiland gebleven? Heb je daar je verhaal gemaakt?

“Ja. Het is inderdaad mijn persoonlijke reisverhaal geworden. Meer een imaginair reisverhaal. Ik heb het eiland eigen gemaakt door uren te gaan lopen, zo ontvouwde zich langzaam een verhaal. Ik heb er korte verhalen bij geschreven en die zijn ook gepubliceerd. Tijdens de expositie had ik niet alleen beelden, maar ook voorwerpen. Ik had van alles meegenomen. Een witte schoen bijvoorbeeld en zeldzame diersoorten die na een tyfoon waren aangespoeld. Zo kreeg de expositie een heel eigen dimensie. Ik ben gaan werken op rolfilm in een oude Holga camera. Toen ik ben gaan uitzoeken hoe de camera werkte, merkte ik dat die camera in de jaren ‘80 is ontwikkeld voor de Chinese arbeider, omdat rolfilm toen goedkoper was dan kleinbeeld. Ik vond dat zo’n toevalligheid en daardoor viel alles weer op zijn plek, klopte het weer. Dat bedoel ik een beetje. Dat is nu de derde keer dat dit gebeurt. Kennelijk werkt dat gewoon zo bij mij.”

Dat is toch mooi?

“Ja, het is fijn dat het op die manier gebeurt. Want ook met deze camera weet je van tevoren niet helemaal hoe het uit gaat pakken. Ik heb niks in Photoshop gedaan. Alles wat je ziet in die beelden, dus ook de foutjes, die zijn echt gebeurd. Ik voeg niets toe. Ik geef heel veel van mijn proces uit handen. Dus dat is kennelijk iets wat met dat thema, controle, te maken heeft. Dat ik gewoon in een soort magie val. Bijna een soort magische werkelijkheid. Soms, dan kijk ik naar die beelden en dan denk ik ‘wow’. Dat ervaar ik echt als een geschenk.”

Heeft het jou geholpen om dingen los te laten?

“Ja, het heeft me geholpen om het geloof erin terug te krijgen om dingen los te kunnen laten. Juist door het ongrijpbare.”

Itinerario: een reisverhaal, 2016

Heb je daarmee ook het geloof in je lichaam een beetje terug?

“Jawel. Maar, het is zoals het is. Heel erg naar de toekomst kijken zal misschien nooit mijn sterkste punt zijn. Ik ben nu bijna tien jaar verder. Ik denk dat de creativiteit ook ergens een soort combinatie is tussen ontvankelijk zijn en kunnen loslaten.”

Maak je ook werk in opdracht? En hoe staat dat in verhouding tot je vrije projecten?

“Ik maak veel portretten en doe ook regelmatig reportages. Het mooie aan portretten vind ik dat je in een fractie van een moment de elementen kloppend moet maken. En ik ben heel nieuwsgierig en gewoon graag onder de mensen. Maar hoe zich dat verder gaat ontwikkelen is nog een beetje onduidelijk voor mij. Het is hard werken om steeds autonome projecten te maken als je de hele tijd op de toppen van je creativiteit bezig bent. Toen ik in China was had ik een ideale combinatie tussen autonoom en in opdracht. Ik heb daar alle rapportages voor online kinderplatform SamSam gemaakt. Wat dat betreft volg ik een soort pad door dicht bij mezelf te blijven en mezelf keer op keer opnieuw uit te dagen.”

Bekijk hier de projecten van Emilie Hudig

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Word abonnee

Kiekie krant is onderdeel van:

Fotolab Kiekie

Kiekie partners:

Meer informatie

FOTOLABKIEKIE
Openingstijden
maandag t/m vrijdag
van 09:00 tot 17:30 uur

Jan Evertsenstraat 79
1057 BR Amsterdam
+31(0)206830464
amsterdam@fotolabkiekie.com

Disclaimer
Algemene voorwaarden
Content Copyright ©2016
Fotolab Kiekie Webdesign: LEFHEBBERS