Home » Interviews » Eenzaamheid, herinnering, verlangen en afzondering
All

Eenzaamheid, herinnering, verlangen en afzondering

Van 15 tot 18 december presenteert een nieuwe lichting fotograferen zich tijdens de afstudeerexpositie ‘Always Now’ van de Fotoacademie. KIEKIE sprak Harm van de Poel over zijn afstudeerserie ‘Epitaph’.

© Harm van de Poel

Waar gaat je afstudeerserie over?

”De serie heet Epitaph. Engels voor grafschrift. Het gaat over een man die om de dood van zijn geliefde rouwt. Hij is alleen vertrokken naar de bergen om daar zichzelf, maar vooral zijn leven onder ogen te zien. Het is een biecht in zekere zin. Uiteindelijk verlangt iedereen, vroeg of laat, naar confessie. De omgeving die hij hiervoor gekozen heeft werkt als een spiegel. In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken kijk je ironisch genoeg, wanneer je in de bergen loopt, meer naar beneden dan om je heen. Stappend van steen op steen, een last meetorsend, met uitzicht op een pad dat langzaamaan onder je vandaan kruipt. Dit maakt dat reflectie onvermijdelijk is. En bij de man in kwestie, zijn de gedachten vrij donker. En daarmee ook zijn blik. Gekleurd door de rouw en zijn ideeën over het leven. Hij is op zoek naar hoop. Met de herinnering aan haar in zijn achterhoofd. Bij het werk zit ook een audiofragment. En hoor je hem zijn hart luchten. Het maken van dit alles was een frictie tussen feit en fictie.”

© Harm van de Poel

Het onderwerp van je serie is erg persoonlijk en breekbaar. In hoeverre was het lastig zulke persoonlijke zaken in beeld te vangen?

”Ja klopt, het was zeker lastig. En koud vooral! Ik wilde het een en ander losmaken bij mezelf. En er gaat dan in zo’n omgeving wanneer je alleen bent van alles door je heen. Eenzaamheid, herinnering, verlangen en afzondering. Hier thuis sluimer ik meer en meer gejaagd door de dagen heen en lijken de uren door alle afleidingen, soms door mijn vingers te glippen. Althans zo voelde het vooral toentertijd. Afgestompt. Teveel nagedacht en te weinig gedaan. Maar naarmate je een aantal dagen in de bergen bent, kalmeert langzaam de hele boel. En wordt zo je perspectief, je blik subtieler. Ik had niet per se een idee wat ik zou gaan doen. Of wat ik zou gaan maken. Ik ben relatief blanco naar Schotland vertrokken en heb bij alles wat resoneerde afgedrukt. Mensen, huizen, bomen, bergen en bossen. Het werkt als een vorm van zelfonderzoek. Dat maakt het interessant. Niet alleen voor anderen om wellicht later naar te kijken, maar misschien nog wel meer voor mezelf. Fysiek was het zo nu en dan wel zwaar, maar dat werkte ook als een trigger, bij mij.”

© Harm van de Poel

Hoe ben je op locatie te werk gegaan, hoe besliste je welke elementen je wel en welke elementen je niet wilde fotograferen?

”Grotendeels instinctief. Een omgeving heeft altijd karakter. Het was aan mij om die te lezen en te beschrijven met beeld. Ik las ooit ergens over Henri Cartier-Bresson die vertelde dat fotografie voornamelijk geometrie was of is. Esthetiek beschouwd vanuit een optimale hoek. Wat het onderwerp ook behelst. Dat is altijd wel blijven hangen op een een of andere manier. Ik vraag me nu soms weer af of dat nou wel zo goed is, maar ik merk dat ik meer in kaders ben gaan kijken. Beeldhoek. Symboliek speelt een grote rol. En daarbij ook de romantiek van de 19e eeuw. Die periode met fotografie, schilderkunst en vooral muziek trekt mij aan. Het ontdekken op een of andere manier. Er lag nog van alles open, zo leek het. Althans, dat is mijn romantisch beeld ervan. Het heeft me in elk geval beïnvloed. Maar het fotograferen zelf is niet altijd per se heel erg duidelijk. Het is op zo’n moment vaak moeilijk te zeggen of je een goede foto genomen hebt of niet. Dus je probeert ook van alles. Ik heb, denk ik, in totaal 120 foto’s gemaakt in bijna twee weken tijd. Vaak wanneer ik niet actief denk tijdens het maken van een foto, vind ik hem later beter. Ik moet hem voelen. Niet bedenken.”

 

Het maken van dit alles was een frictie tussen feit en fictie

Waarom heb je er voor gekozen deze serie analoog te schieten?

”Ik heb mezelf meer dan eens vervloekt dat ik dat loodzware onding meesleurde al die tijd. Een Mamiya RZ67. In totaal een tent, tas, eten, drinken en camera van drie ton. Zo voelde hij in elk geval zo nu en dan. Maar toch zou ik het weer doen. De reden dat ik op film schiet, is dat het voor mij alles vertraagd. Mijn hoofd voelt over het algemeen druk en vol. Maar wanneer ik fotografeer, kom ik uiteindelijk in een soort hyperfocus. En vergeet ik alles. Het enige wat je dan doet is intensief observeren. Het moet goed zijn of goed gaan. Je kan niks wissen of terugkijken. Er hangt een hoop vanaf, zeg je tegen jezelf. Het is duur, omslachtig, kost veel tijd, enz. Maar dan het resultaat, later, is altijd spannend. Daarnaast vind ik de kleuren en het contrast op film prachtig. Het benadrukt de melancholiek. Dus ik ben hooked. Een nieuwe camera staat al in de kast, nog zwaarder dan de vorige, maar staat te springen om in actie te komen.”

© Harm van de Poel

Wat zijn je fotografische dromen?

”Nieuw werk maken! De tijd kunnen nemen voor een langere serie. Een boek uitbrengen, wanneer het zover is. En exposeren op z’n tijd. Maar ik wil me eerst focussen op het maken van meer foto’s. Ik vind de combinatie van tekst, beeld en geluid erg interessant. Om dat meer uit te diepen, daar wil ik aan werken. Maar eerst afstuderen… dan verder dromen.”

harmvandepoel.nl

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Word abonnee

Kiekie krant is onderdeel van:

Fotolab Kiekie

Kiekie partners:

Meer informatie

FOTOLABKIEKIE
Openingstijden
maandag t/m vrijdag
van 09:00 tot 17:30 uur

Jan Evertsenstraat 79
1057 BR Amsterdam
+31(0)206830464
amsterdam@fotolabkiekie.com

Disclaimer
Algemene voorwaarden
Content Copyright ©2016
Fotolab Kiekie Webdesign: LEFHEBBERS