Home » Interviews » Tussen documentair en fictie
All

Tussen documentair en fictie

Robin Alysha balanceert met haar werk op de rand van documentair en fictie. Met behulp van haar specifieke visuele stijl en sprekende beelden daagt ze de kijker uit een mening te vormen over haar werk en over de grenzen van documentaire fotografie. De kijker mag zelf ontdekken of iets echt is of geënsceneerd. Christopher de Gast interviewde haar over haar werk en werkwijze.

Oekraine, Metarmophosis © Robin Alysha Clemens

Je fotografeert uiteenlopende onderwerpen. Hoe zou je je eigen stijl omschrijven?

Ik beperk mezelf niet tot een specifiek genre, dit omdat ik het leuk vind om zo breed mogelijk te werken. Portretten, mode-editorials, op tour met bandjes, series maken in het buitenland en daarnaast ook nog eigen autonome projecten. Wel heb ik –naar mijn idee- een eigen visuele stijl ontwikkeld. In mijn foto’s zijn altijd mensen te zien, het liefst binnen een groep of subcultuur. Ik hou enorm van strijklicht en specifiek rood/geel-blauw kleurgebruik. Daarnaast ben ik ook bezig met film en die cinematografische invloeden trek ik door in mijn fotografie: mijn foto’s lijken fragmentarische opnames van grotere scènes. Toevalligheden, terwijl ze vaak wel van tevoren zijn uitgedacht. Daarmee balanceer ik graag op het randje tussen documentair en fictie.

Owned by no one © Robin Alysha Clemens

Je beelden lijken voort te komen uit een sterk maatschappelijk bewustzijn. Hoe verhoudt je werk zich tot onze hedendaagse samenleving?

Ik weet niet of ik mijn werk in het algemeen zo zou omschrijven. Ik ben een visuele verhalenverteller en dat staat voorop. Natuurlijk weet ik hartstikke goed wat er allemaal gaande is, maar werk maken dat ‘maatschappelijk bewustzijn’ oproept is niet altijd mijn doel. Iedereen mag zoveel of zo weinig achter mijn beelden zoeken als dat ze zelf willen.
Ik heb natuurlijk wel werk dat inspeelt op maatschappelijke onderwerpen, bijvoorbeeld mijn serie ‘Owned By No One’, wat gaat over de hedendaagse inbreuk op privacy en identiteit, of de documentaire serie die ik samen met schrijfster Lisa Weeda heb gemaakt in Oekraïne, over de post-sovjet generatie en hoe zij de toekomst van hun land zien. Maar daarnaast maak ik ook genoeg foto’s waar ik de suggestie geef van een verhaal dat nooit écht letterlijk verteld wordt. De foto’s die ik tijdens mijn backpack-reizen maak hebben bijvoorbeeld absoluut geen voorbedacht concept, maar die maak ik puur als momentopname van een situatie. Uiteindelijk is fotografie een visueel medium en staat het vertellen van verhalen via toffe beelden bij mij voorop.

One mile away © Robin Alysha Clemens

Je serie ‘Owned By No One’ bevat prachtige, vrij grimmige beelden. Waar gaat deze serie over?

Het project ‘Owned By No One’ is een verhaal over een subcultuur die hun visuele identiteit probeert te beschermen in een dystopische, post-digitale wereld. Ze claimen het recht op anonimiteit terug in een wereld waarin informatie een gebruiksartikel is geworden en de vernietiging van persoonlijke identiteit en privacy de norm. Ze leven off the grid in zogenoemde safe houses, laten zichzelf alleen publiekelijk zien als ze zo anoniem mogelijk zijn. Ze halen hun eigen vingerafdrukken weg, maskeren hun gezichten met reflectieve maskers (waardoor ze – ironisch genoeg – een letterlijke weerspiegeling van hun omgeving worden) en dragen specifieke lenzen zodat hun irissen niet te lezen zijn met iris scans. Aan de ene kant geeft deze serie kritiek op de surveillance-staat en laat het zien hoe het is om bij een protestbeweging te horen, maar aan de andere kant benadrukt het ook het paradoxale van dit soort groepen: want wat valt er überhaupt nog te beschermen als je vrijwillig al zo goed als je hele eigen identiteit hebt opgegeven?
De serie is compleet fictief en zelfverzonnen. De personages zijn acteurs en modellen, alles is van tevoren uitgedacht en gestoryboard en het bijbehorende manifest heb ik samen met een bevriende schrijver geschreven. Wel heb ik natuurlijk superveel geleend van de hedendaagse pop- en subculturen die dealen met identiteit en privacy. Denk aan anonymous, de verschillende black block movements, het anarchisme, etcetera.

Mensen moeten het gevoel hebben dat jij niet alleen als fotograaf maar ook als persoon interesse in ze hebt

Dasha (28) and her cat Houston, Kiev

De mensen die je fotografeert laten je heel dichtbij komen. Hoe krijg je dit voor elkaar, hoe win je hun vertrouwen?

Ik ben altijd gefascineerd geweest door subculturen en mijn camera gebruik ik als sociale tool om op verschillende plekken binnen te komen. Vaak probeer ik voor korte tijd onderdeel uit te maken van de groep die ik fotografeer. Een beetje van de zijlijn, maar het is volgens mij wel erg belangrijk om vriendjes te worden met de mensen die je fotografeert, ook al is het maar voor vijf minuten en zie je die persoon daarna nooit meer. Mensen moeten het gevoel hebben dat jij niet alleen als fotograaf maar ook als persoon interesse in ze hebt.

Owned by no one © Robin Alysha Clemens

Waar zou je als fotograaf over 5 jaar willen zijn?

Dat ik nog de ruimte heb om mijn eigen ding te doen. Werk in opdracht met eigen projecten afwisselen. Ik wil in de toekomst meer op grotere projecten focussen: series ontwikkelen in samenwerking met organisaties, agencies of merken waarin ik mijn verhalende manier van fotograferen kwijt kan. Daarnaast zou ik het heel tof vinden om grote reizen nog meer te kunnen combineren met werk.

Robin Alysha Clemens
www.robinalysha.com
www.instagram.com/robinalysha

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Word abonnee

Kiekie krant is onderdeel van:

Fotolab Kiekie

Kiekie partners:

Meer informatie

FOTOLABKIEKIE
Openingstijden
maandag t/m vrijdag
van 09:00 tot 17:30 uur

Jan Evertsenstraat 79
1057 BR Amsterdam
+31(0)206830464
amsterdam@fotolabkiekie.com

Disclaimer
Algemene voorwaarden
Content Copyright ©2016
Fotolab Kiekie Webdesign: LEFHEBBERS